Yıl 1992.

Adana’dan Ankara’ya dönüyorum. Torosların ıssız bir yerinde bir arabanın kabutu açılmış, başında 30’lu yaşlarda bir adam eşi ve iki çocuğu arabanın hemen arkasında bekliyorlar.

Hava biraz ayaza kesmiş, ortalık soğuyor.

Arabanın önüne doğru yanaştım, arabamdan inerek ve adama doğru yaklaştım.

“Geçmiş olsun kardeşim, hayrola?” dedim.

“Araba hararet yaptı” dedi.

“Yardım istediniz mi?” dedim.

“Kamyoncu bir arkadaş ben ustaya söylerim” dedi.

Düşündüm. Bu adamcağız, çoluğu çocuğu bırakamamış ve usta getirmeye gidememiş. Kamyoncu arızalı araç var dese dahi kimin umurunda dedim kendimce. Çocukları da soğuk havada arabanın dışında ellerini bağırlarına dolamış ısınmaya çalışıyorlar.

Sonra bir şey yapmam lazım diye düşünerek adama yöneldim.

“Bakabilir miyim?” Dedim.

“Olur” dedi.

Motora doğru baktığımda vantilatör kayışının koptuğunu fark ettim.

“Vantilatör kayışının yedeği var mı?” Dedim.

“Nerdee, tornavida bile yok!” derken pişmanlığı her halinden belli oluyordu.

Bende aksine tedbirli biriyim. Arkadaşlarım sürekli benimle dalga geçer ve bu titizliğim espri konusu olur her zaman. “Yanında her yere bir usta bari taşı, nasılsa malzeme mevcut” derlerdi. Arabamda sigortalar, vantilatör kayışı hatta hararet müşiri bile mevcut. Arabaya gittim. Takım çantasını aldım geldim. Anahtarları çıkardım ve başladım çalışmaya. Sonrada vantilatör kayışını taktım.

“Arabayı bir çalıştır bakalım hararet ışığı sönecek mi?” dedim.

“Hemen usta!” dedi ve arabayı çalıştırdı. Sevinçle çığlık atar gibi bağırdı.

“Hararet lambası söndü!!”

Ben de bir işi başarmanın keyfi ile;

“Geçmiş olsun kardeşim!” dedim.

“Usta, eline sağlık!” dedi.

“Ben araba tamircisi değilim, elimden geleni yaptım!” dedim.

“Borcum ne, kardeşim?” Dedi.

“Borcun yok, bir gün sende bir yolda kalmışa yardım edersin, haydi hayırlı yolculuklar kardeşim” diyerek helalleşip uzaklaşırken, eşi arkamdan bağırdı:

“Allah razı olsun, Allah seni yolda ve darda bırakmasın” dedi.

Ben aldığım duanın hazzı ile “Sağ olun” diye arabama doğru ilerlerken, arabama bakan usta vantilatör kayışını değiştirirken gösterdiğim dikkate, yanımda bulundurduğum malzemenin işe yaramasına sevinerek yardım etme fırsatından dolayı Allah’a şükredip Ankara yolunda evime doğru kilometre saymaya devam ettim…

“Herkes elinde geleni yapıyor mu dersiniz?”

Bu Yazıyı Paylaşın