Çocukları koruyamadığımızı ve nelerin zarar verdiğini her ortamda dile getiririz. Ne olması gerektiği konusunda önerilerde bulunuruz. Hatta biraz da bilmişlik yaparak yanlışların çözümü konusunda çevremizdekilere akla hayale gelmez önerilere bulunuruz. Ama dönüp burnumuzun ucuna bakmayız. Çocuk, size yakın olmak istediğinde e-postanıza baktığınızı söylersiniz. İnterneti hayatın kendisi olarak görmesine neden olursunuz.

Siz derin sohbetlere dalmışken, çocuğunuzun seçtiği bir kanaldan seyrettiği hayal ürünü film vs. beyninin yıkandığının, savaş görüntüleri ile zamansız korkular yaşadığının farkında dahi olmazsınız. Okula giderken verdiğiniz harçlıkla bir hamburger alıp yemesini öğütlersiniz. Ama sağlıklı olan ürünlerin satılması konusunda okula gidip tavsiyede bulunmazsınız. Ama bir araya gelince mangalda kül bırakmazsınız.

Biz ne yapıyoruz?

Bunlar bizim çocuklarımız. Onların doğru, güzel ve yararlı olanlarla büyümeleri için, elimizden bu kadarı mı geiyor?

Önce biz büyümeliyiz…

Bu Yazıyı Paylaşın