Yıl 1992.
Adana’dan Ankara’ya dönüyorum. Torosların ıssız bir yerinde bir arabanın kabutu açılmış, başında 30’lu yaşlarda bir adam eşi ve iki çocuğu arabanın hemen arkasında bekliyorlar.
Hava biraz ayaza kesmiş, ortalık soğuyor.
Arabanın önüne doğru yanaştım, arabamdan inerek ve adama doğru yaklaştım.
“Geçmiş olsun kardeşim, hayrola?” dedim.

Bu Yazıyı Paylaşın

Devamini Okuyun..